Wisława Szymborska - "Nienawiść"

Spójrzcie, jak wciąż sprawna, 

Jak dobrze się trzyma 

w naszym stuleciu nienawiść. 

Jak lekko bierze wysokie przeszkody. 

Jakie to łatwe dla niej - skoczyć, dopaść. 

Nie jest jak inne uczucia. 

Starsza i młodsza od nich równoczesnie. 

Sama rodzi przyczyny, które ją budzą do życia. 

Jeśli zasypia, to nigdy snem wiecznym. 

Religia nie religia - 

byle przyklęknąć na starcie. 

Ojczyzna nie ojczyzna - 

byle się zerwać do biegu. 

Niezła i sprawiedliwość na początek. 

Potem już pędzi sama. 

Nienawiść. Nienawiść. 

Twarz jej wykrzywia grymas 

ekstazy miłosnej. 

Ach, te inne uczucia - 

cherlawe i ślamazarne. 

Od kiedy to braterstwo 

może liczyć na tłumy? 

Współczucie czy kiedykolwiek 

pierwsze dobiło do mety? 

Porywa tylko ona, która swoje wie. 

Zdolna, pojętna, bardzo pracowita. 

Czy trzeba mówić ile ułożyła pieśni. 

Ile stronic historii ponumerowała. 

Ila dywanów z ludzi porozpościerała 

na ilu placach, stadionach. 

Nie okłamujmy się: 

potrafi tworzyć piętno. 

Wspaniałe są jej łuny czarna nocą 

Świetne kłęby wybuchów o różanym świcie. 

Trudno odmowić patosu ruinom 

i rubasznego humoru 

krzepko sterczącej nad nimi kolumnie. 

Jest mistrzynią kontrastu 

między łoskotem a ciszą, 

między czerwoną krwią a białym śniegiem. 

A nade wszystko nigdy jej nie nudzi 

motyw schludnego oprawcy 

nad splugawioną ofiarą. 

Do nowych zadań w każdej chwili gotowa. 

Jeżeli musi poczekać, poczeka. 

Mowią że ślepa. Ślepa? 

Ma bystre oczy snajpera 

i smiało patrzy w przyszłość 

- ona jedna. 

Wisława Szymborska - " Kot w pustym mieszkaniu"

Umrzeć - tego nie robi się kotu. 

Bo co ma począć kot 

w pustym mieszkaniu. 

Wdrapywać się na ściany. 

Ocierać się między meblami. 

Nic niby tu nie zmienione, 

a jednak pozamieniane. 

Niby nie przesunięte, 

a jednak porozsuwane. 

I wieczorami lampa już nie świeci. 

Słychać kroki na schodach, 

ale to nie te. 

Ręka, co kładzie rybę na talerzyk, 

także nie ta, co kładła. 

Coś się tu nie zaczyna 

w swojej zwykłej porze. 

Coś się tu nie odbywa 

jak powinno. 

Ktoś tutaj był i był, 

a potem nagle zniknął 

i uporczywie go nie ma. 

Do wszystkich szaf się zajrzało. 

Przez półki przebiegło. 

Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło. 

Nawet złamało zakaz 

i rozrzuciło papiery. 

Co więcej jest do zrobienia. 

Spać i czekać. 

Niech no on tylko wróci, 

niech no się pokaże. 

Już on się dowie, 

że tak z kotem nie można. 

Będzie się szło w jego stronę 

jakby się wcale nie chciało, 

pomalutku, 

na bardzo obrażonych łapach. 

I żadnych skoków pisków na początek. 

Wisława Szymborska - "Nic dwa razy"

Nic dwa razy
Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć.
Miniesz - a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, współobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.

Wisława Szymborska - "Niektórzy lubią poezję"

Niektórzy-
czyli nie wszyscy.
Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.
Nie licząc szkół, gdzie się musi,
i samych poetów,
będzie tych osób chyba dwie na tysiąc.

Lubią-
ale lubi się także rosół z makaronem,
lubi się komplementy i kolor niebieski,
lubi się stary szalik,
lubi się stawiać na swoim,
lubi sie głaskać psa.

Poezje-
tylko co to takiego poezja.
Niejedna chwiejna odpowiedź
na to pytanie już padła.
A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego
jak zbawiennej poręczy.

Wisława Szymborska - "Czwarta nad ranem"

 

Godzina z nocy na dzień.
Godzina z boku na bok.
Godzina dla trzydziestoletnich.

Godzina uprzątnięta pod kogutów pianie.
Godzina, kiedy ziemia zapiera nas.
Godzina, kiedy wieje od wygasłych gwiazd.
Godzina a-czy-po-nas-nic-nie-pozostanie.

Godzina pusta.
Głucha, czcza.
Dno wszystkich innych godzin.
 
Nikomu nie jest dobrze o czwartej nad ranem.
Jeśli mrówkom jest dobrze o czwartej nad ranem
- pogratulujmy mrówkom. I niech przyjdzie piąta,
o ile mamy dalej żyć.